საიდუმლო მინდორი — Secret Meadow

Installation view, Ioanna Tsulaia, Secret Meadow. The project was implemented with the support of Art Conference Tbilisi Gallery / Maria & Tomas. Image courtesy of the artist.

by Ioanna Tsulaya

I can’t recall the time I learned how to swim.

I can’t recall when I got afraid of depth.

What I do recall is how I overcame it all.

One day I saw people standing in the middle of the sea, water touching their knees. I decided to swim to them, even though I knew I would have to defeat the infinite darkness of the depths of the sea. Every other day I swam further and further away from the shore, and the second I felt the fear coming, it led me back to the shore. One day the deep dark colour of the sea turned turquoise. Freshly opened seashells were moving just like butterflies on the wavy sand, and jellyfish babies were floating on top of them. I swam into the deep turquoise water and ended up in eternity. I remember watching the rays of the setting sun from the water and following them until I turned up far away from the shore. I remember the time I opened my eyes in the water for the first time and saw the whole new world of magic.

I remember walking to work, in the sunrise of a city full of concrete, so far away from the sea. And suddenly feeling the breeze and the smell of the sea carried by the waves. Long after that, I returned to the sea. I went into the calm sea at night. An enormous silver moon was shining on the black sky, and tiny waves were curling up as foam. I swam in without thinking, got lost in the darkness. The shining dots around me looked like fireflies; they turned out to be baby jellyfish, lighting and turning the dark sea to green with every movement of mine.

I can’t recall my first time in the forest.

But I do recall looking for the mushrooms under the golden, dried, autumn leaves.

I remember walking around the forest for hours when I was a kid. We used to bring back the offerings from the forest: weird sticks, moss, colourful leaves, tiny cones...we just collected them, without any purpose.

I remember lying under my favourite tree in the summer, watching the light green leaves dance with golden rays of the sun, losing their rest.

I remember the meadow in the forest, full of flowers that I found; I went back there every day. I can’t recall when or where I read a book for the first time. But I do recall lying under the pear tree when I was a child, eating the sweet fallen pears and turning the pages of the book avidly.

I can’t recall how long it has been since I slept in the daylight. Or how much time has passed since I surrendered to the holy kingdom of dreams in the afternoon. But I do recall sleeping with my grandma when I was a child and looking at the eye floaters in the sky, freshly woken up.

I remember seeing two pine tree summits from my bed; I could lie there for hours and watch how they moved with the warm breeze and create thousands of forms. Frequently, I could see the squirrel playing at the top of the tree.

I can’t recall the first time I descended from the mountains with the skis. But I do recall the wind blowing on my face and my skis causing the snow to splash around.

I remember the last time I visited the mountains during the winter; I couldn’t ski. I sat for days looking into white endlessness. Mountains disappeared either into the fog or into the heavy snow, and I sat there getting lost in it. The black birds used to break through the eternal color here and there. The sun beamed, and I got drowsy; I was lying on the soft snow. I fell asleep shortly and could feel the borderline between the coldness of the snow and the warmth of sunshine.

I can’t recall the first time I looked up at the sky.

But I do recall the golden rays of the sun just like oranges. I remember the light of the waning moon. I remember each star that fell from the sky. I remember each fluffy cloud.

I look at the fragment of the sky on the break from my job - the fragment is unstable.

I remember the birds migrating when I got older; I could even tell if they were coming from warm countries or leaving there based on the season.

I can’t recall when the chaos turned into eternity. But I do recall when I heard the birds chirping in the chaotic city noise, as if I were lying on my secret meadow full of flowers with my eyes closed.

I don’t remember the first time I differentiated scents apart.

But I do recall the dizzying smell of the blooming trees, all of them were different. I remember the city soaked in the scent of fruit, the smell of watermelon, melon like honey, and sweet strawberries when I walked down the marketplace.

I can’t recall the first time I felt emptiness.

Perhaps in the sea.

Perhaps while looking at the sky.

Perhaps - on the meadow

Translated by Nutsa Zangurashvili

About the author:

Ioanna Tsulaia, Secret Meadow. The project was implemented with the support of Art Conference Tbilisi Gallery / Maria & Tomas. Image courtesy of the artist.

არ მახსოვს როდის ვისწავლე ცურვა.

არ მახსოვს როდის გამიჩნდა სიღრმის შიში.

მაგრამ მახსოვს , შიში როდის დავძლიე. ერთ დღეს შუა ზღვაში ადამიანები დავინახე, იდგნენ და წყალი მუხლამდე წვდებოდათ. გადავწყვიტე, მათთან მიმეცურა, ვიცოდი, რომ იქ მისაღწევად ზღვის უძირო სიბნელე უნდა დამეძლია. დღითიდღე უფრო და უფრო ვშორდებოდი ნაპირს და როგორც კი ისევ შიშს ვიგრძნობდი, უკან ვბრუნდებოდი. ერთ დღესაც ღრმა, ბნელი წყალი ფირუზისფერი გახდა. დატალღულ ქვიშაზე გახსნილი ნიჟარები პეპლებივით ნარნარებდნენ მშვიდ ტალღებში, მათ თავზე კი ბავშვი მედუზები ლივლივებდნენ. შემდეგ ღრმა ფირუზისფერ წყალშიც შევცურე, უსასრულობაში ამოვყავი თავი.

მახსოვს, წყლიდან როგორ ვუყურებდი ჩამავალი მზის სხივებს და მივყვებოდი, სანამ ნაპირიდან ძალიან შორს არ აღმოვჩნდებოდი.

მახსოვს როდის გავახილე პირველად თვალები წყალში და სხვა, ჯადოსნური, სამყარო ვიხილე. მახსოვს, ერთხელ ბეტონით სავსე ქალაქში, რომელიც ზღვიდან ძალიან შორს იყო, მზის ამოსვლისას სამსახურში მიმავალმა არსაიდან ტალღების ქაფიდან გრილი სიოს მონაბერი ზღვის სურნელი როგორ ვიგრძენი.

მახსოვს , დიდი ხნის შემდეგ ზღვას ვესტუმრე, ღამით ჩავედი, ზღვა მშვიდი იყო, ვებერთელა ვერცხლისფერი მთვარე შავ ცაზე ლივლივებდა, ციცქნა ტალღები ქაფად კულულდებოდნენ. დაუფიქრებლად შევცურე, სიბნელეში ჩავიკარგე. გარშემო განათებულ წერტილები მეხვია, ზღვის ციცინათელებს ჰგავდნენ - ახალდაბადებული მედუზები აღმოჩნდნენ, ჩემს ყოველ მოძრაობაზე ბნელ წყალს რომ მწვანედ ანათებდნენ.

არ მახსოვს ტყეში პირველად როდის ვიყავი.

მაგრამ, მახსოვს შემოდგომით, წვიმის შემდეგ, ოქროსფერი ფოთლების ქვეშ სოკოებს ვეძებდით.

მახსოვს, ბავშვობაში საათობით დავეხეტებოდით ტყეში; ტყის ნობათი მოგვქონდა: უცნაური ტოტები, ხავსები, ფერადი ფოთლები, პატარა გირჩები... უბრალოდ ვაგროვებდით, უმიზნოდ.

მახსოვს, ზაფხულში ამოჩემებული ხის ძირში წამოწოლილი, ხასხასა ფოთლებისა და ოქროსფერი სხივების თამაშს ვუყურებდი - როგორ ლიცლიცებდნენ, ნაზ სიოზე მოსვენებას კარგავდნენ.

მახსოვს, ტყეში ყვავილებით გადაპენტილი პატარა მინდორი აღმოვაჩინე, იქ ყოველ დღე ვბრუნდებოდი.

არ მახსოვს, პირველად წიგნი როდის ან სად წავიკითხე.

მაგრამ მახსოვს , ბავშვობაში მსხლის ხის ქვეშ წამოკოტრიალებული, ხიდან ჩამოცვენილ ტკბილ მსხლებს რომ ვჭამდი და წიგნს ხარბად ვფურცლავდი.

არ მახსოვს როდიდან აღარ ვიძინებ დღისით, ვერც იმას ვიხსენებ, ბოლოს როდის მივენდე შუა დღის სიზმართა საუფლოს.

მაგრამ მახსოვს , ბავშვობაში ბებიასთან ერთად ვიძინებდი, ახალი გაღვიძებული კი თვალტივტივებს ვუყურებდი ცაში.

მახსოვს ჩემი საწოლიდან ორი ნაძვის წვერი ჩანდა, შემეძლო საათობით მეყურებინა ცხელი სიო როგორ არხევდა წიწვებიან ტოტებს და ათასი ფორმა დამენახა. ყველაზე ხშირად ხის კენწეროში მოთამაშე ციყვს ვხედავდი.

არ მახსოვს, პირველად როდის დავეშვი მთიდან თხილამურებით.

მაგრამ მახსოვს, ცივი ქარი სახეზე მცემდა და ჩემი თხილამურისგან თოვლის შხეფები აქეთ-იქით იფრქვეოდა.

მახსოვს, ბოლოს ზამთარში მთაში რომ ვიყავი, ვერ ვსრიალებდი, მთელი დღე ვიჯექი და თეთრ უსასრულობაში ვიცქირებოდი. ხან ნისლი აქრობდა მთების მონახაზს, ხან ძლიერი თოვა, მე კი ვიჯექი და მასში ვიკარგებოდი. აქა-იქ შავი ჩიტები თუ გაარღვევდნენ მარადიულ ფერს. მზემ რომ გამოანათა, ძილი მომერია, ფაფუკ თოვლზე წამოვწექი, მალე ჩამთვლიმა, ვგრძნობდი, სად გადიოდა ზღვარი ცივ თოვლსა და მზის სითბოს შორის.

არ მახსოვს პირველად როდის ავიხედე ცაში.

მაგრამ მახსოვს, ფორთოხალივით მზის ოქროსფერი სხივები; მახსოვს მცხრალი მთვარის ნათება;

მახსოვს ყველა ცასმოწყვეტილი ვარსკვლავი.

მახსოვს, ყველა ფაფუკი ღრუბელი.

სამსახურიდან შესვენებაზე გამოსული შენობებს შორის ცის ნაგლეჯს ვაშტერდები - ცვალებადი ნაგლეჯია. მახსოვს ჩიტების გადაფრენა, რომ მოვიზარდე, იმასაც ვხვდებოდი სეზონის მიხედვით თბილ ქვეყნებში მიფრინავდნენ თუ იქიდან ბრუნდებოდნენ.

არ მახსოვს, ქაოსი როდის იქცა მარადისობად.

მაგრამ მახსოვს, ქაოსურ ხმაურში წამიერად ჩიტების ჭიკჭიკი რომ მესმის, თითქოს , ჩემს საიდუმლო მინდორში თვალებდახუჭული ყვავილებში ვარ ჩაწოლილი.

არ მახსოვს, პირველად როდის გავარჩიე სხვადასხვა სურნელი ერთმანეთისგან.

მაგრამ მახსოვს აყვავებულ ხეთა მათრობელი სუნი, განსხვავებული ერთმანეთისგან.

მახსოვს ხილის არომატით გაჟღენთილი ქალაქი, ბაზრობასთან ჩავლისას საზამთროს, თაფლივით ნესვის, ტკბილი მარწყვის სუნი რომ მიგრძვნია.

არ მახსოვს პირველად როდის შევიგრძენი სავსე სიცარიელე.

ალბათ ზღვაში,

ალბათ ცაში ყურებისას,

ალბათ - მინდორში.

რედაქტორი: დალი კუპრავა

ავტორის შესახებ: